Muzyka to mate­ma­tyka. To wie­dział już Pitagoras. Stwierdził on, że har­mo­niczne inter­wały można przed­sta­wić za pomocą sto­sun­ków liczb. Sądzono także, że kształt wszech­świata ma swoje odbi­cie w muzyce. Jak podaje bry­tyj­ski The Telegraph, trzej uczeni (Clifton Callender, Ian Quinn i Dmitri Tymoczko) zna­leźli spo­sób aby wszyst­kie te stwier­dze­nia dokład­nie zba­dać. Opracowali oni metodą na wizu­ali­za­cję muzyki. Nie jest to jed­nak ani­ma­cja zmie­nia­jąca się w rytm pio­senki znana z pro­gra­mów odtwa­rza­ją­cych muzykę, lecz mate­ma­tyczny wykres.

Metoda ta ma pozwo­lić umoż­li­wić dokład­niej­szą ana­lizę utwo­rów. Dzięki niej dużo prost­sze sta­nie się nazwa­nie danego akordu, czy rytmu, ponie­waż spro­wa­dzi się to tylko do porów­na­nia odpo­wied­niego frag­mentu wykresu ze wzor­cem. Tymoczko mówi jed­nak, że metoda to nie spraw­dza się za dobrze przy odróż­nia­niu dużych par­tii mate­riału, jak na przy­kład całych utwo­rów Aerosmith i Rolling Stones. Świet­nie nato­miast widać róż­nicę pomię­dzy Johnem Lennonem i Paulem McCartney’em. Według wykre­sów ten pierw­szy brzmi bar­dziej rockowo.

Praktycznych moż­li­wo­ści wyko­rzy­sta­nia „geo­me­trycz­nej teo­rii muzyki” ‚jak nazwali swoją metodą uczeni, jest bar­dzo dużo. Na pod­sta­wie ana­lizy wykre­sów będzie można stwo­rzyć nowe instru­menty uzu­peł­nia­jące pustą dotąd prze­strzeń. Nowe metody wizu­ali­za­cji muzyki mogą nas jesz­cze bar­dziej zachwy­cić. Edukacja muzyczna także zmieni swoje obli­cze. Jak naj­bar­dziej podo­bają mi się takie zmiany. Mam tylko nadzieję, że nadal znaj­dzie się miej­sce dla impro­wi­za­cji i swo­bod­nych kom­po­zy­cji mie­sza­ją­cych różne style i instru­menty nie pasu­jące do sie­bie, a brzmią­cych o wiele lepiej niż nie­jedna dopra­co­wana do bemola symfonia.