Czy zasta­na­wia­li­ście się, czemu poje­dyn­cza wia­do­mość SMS jest ogra­ni­czona wła­śnie do 160 zna­ków? Nie jest to ani potęga dwójki (jak wiele wiel­ko­ści w infor­ma­tyce), ani nie jest jakąś spe­cjalną, okrą­głą liczbą. Okazuje się, że liczbę 160 uzy­skano… eksperymentalnie.

Wszystko za sprawą jed­nego Niemca. Friedhelm Hillebrand pra­co­wał dla German Telecom. W 1985 roku, kiedy to idea krót­kich wia­do­mo­ści tek­sto­wych była dopiero wpro­wa­dzana na rynek Hillebrand był jed­nym z tych, któ­rzy opra­co­wy­wali nowy stan­dard. Aby zna­leźć odpo­wied­nią dłu­gość dla krót­kich wia­do­mo­ści, po pro­stu usiadł przy maszy­nie do pisa­nia i zaczął wstu­ki­wać przy­kła­dowe tek­sty, jakie mogły się poja­wić w przy­szło­ści. Po wielu pró­bach, oka­zało się, że 160 zna­ków jest opty­malną długością.

Na początku jed­nak wypro­wa­dze­nie tych 160 zna­ków nie było takie pro­ste. Jak pisa­łem wcze­śniej, liczba ta nie daje się pro­sto przed­sta­wić w sys­te­mie binar­nym. Najbliższą potęgą dwójki jest 128, więc na samym początku tyle wła­śnie mogły liczyć wia­do­mo­ści. Jednak wyniki eks­pe­ry­men­tów Hillebranda potwier­dziły się i ta dłu­gość oka­zała się za mała. Aby powięk­szyć ją o te dodat­kowe 32 znaki, zde­cy­do­wano się zre­du­ko­wać liczbę liter i sym­boli, które mogą być użyte (m.in. pol­skie znaki).

Standardem w wia­do­mo­ściach SMS stało się 160 zna­ków. Sądząc po popu­lar­no­ści tego typu komu­ni­ka­cji, można powie­dzieć, że Friedhelm Hillebrand zna­lazł opty­malną dłu­gość krót­kich wia­do­mo­ści. Później stan­dard ten został prze­jęty także przez mikro­blogi i także w Internecie zdo­bywa nie­małą popularność.