Czy jest ktoś, kto nigdy nie słyszał nazwy Nautilus i kapitanie Nemo? Jeśli tak, to na pewno ma dużo stracił. Powieść Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi Juliusza Verne’a jest uznawana za początek literatury science-fiction, oraz jest jedną z najpopularniejszych powieści przygodowych. Fantastyczna podróż przez bezmiar mórz i oceanów fascynowała kolejne pokolenia. Świetnym dowodem na to jest kilka filmów nakręconych na jej podstawie i liczne nawiązania w popkulturze.

Nautilus, mimo że nie jest w całości wymysłem Verne’a (wcześniej powstała już łódź podwodna o takiej nazwie), to wiele rozwiązań technicznych jest dość futurystycznych. Konstrukcja Nautilusa jest dość dokładnie opisana, łącznie z liczbami opisującymi jego budowę. Poniżej jeden z takich fragmentów.

Czy zastanawialiście się, czemu pojedyncza wiadomość SMS jest ograniczona właśnie do 160 znaków? Nie jest to ani potęga dwójki (jak wiele wielkości w informatyce), ani nie jest jakąś specjalną, okrągłą liczbą. Okazuje się, że liczbę 160 uzyskano… eksperymentalnie.

Wszystko za sprawą jednego Niemca. Friedhelm Hillebrand pracował dla German Telecom. W 1985 roku, kiedy to idea krótkich wiadomości tekstowych była dopiero wprowadzana na rynek Hillebrand był jednym z tych, którzy opracowywali nowy standard. Aby znaleźć odpowiednią długość dla krótkich wiadomości, po prostu usiadł przy maszynie do pisania i zaczął wstukiwać przykładowe teksty, jakie mogły się pojawić w przyszłości. Po wielu próbach, okazało się, że 160 znaków jest optymalną długością.

Na początku jednak wyprowadzenie tych 160 znaków nie było takie proste. Jak pisałem wcześniej, liczba ta nie daje się prosto przedstawić w systemie binarnym. Najbliższą potęgą dwójki jest 128, więc na samym początku tyle właśnie mogły liczyć wiadomości. Jednak wyniki eksperymentów Hillebranda potwierdziły się i ta długość okazała się za mała. Aby powiększyć ją o te dodatkowe 32 znaki, zdecydowano się zredukować liczbę liter i symboli, które mogą być użyte (m.in. polskie znaki).

Standardem w wiadomościach SMS stało się 160 znaków. Sądząc po popularności tego typu komunikacji, można powiedzieć, że Friedhelm Hillebrand znalazł optymalną długość krótkich wiadomości. Później standard ten został przejęty także przez mikroblogi i także w Internecie zdobywa niemałą popularność.

Komputer podczas pracy emituje rozmaite dźwięki. Szum wentylatorów, różnego rodzaju piski ostrzegawcze, dźwięki dysku twardego, napędy CD/DVD, czy też stacji dyskietek. Poza tym różnego rodzaju peryferia (drukarka, skaner) także emitują hałas. Czy ten cały komputerowy zgiełk da się jakoś uprzyjemnić?

Ktoś wpadł na pomysł, aby tak pokierować pracą poszczególnych urządzeń, żeby dźwięki przez nie emitowane składały się na jakąś melodię. Mamy więc stację dyskietek wygrywającą marsz imperatora z gwiezdnych wojen, czy skaner grający “Wiosnę” Vivaldiego . Szczegółów wykonania nie znam, ale podejrzewam, że chodzi o umiejętne wykorzystanie sterownika urządzenia lub jego firmware’u do odpowiedniego sterowania silniczkiem. Zapewne taka modyfikacja uniemożliwia jednoczesne normalne korzystanie z niego, ale nadal jest to ciekawa metoda na urozmaicenie nudnego sprzętu.

Gimnastyka sportowa nie jest dla mnie szczególnie atrakcyjnym sportem. Podziwiam sportowców za to co potrafią zrobić z własnym ciałem, ale oglądanie ich zmagań nie należy do najbardziej emocjonujących. Skoki są do siebie podobne, ilości salt nie można zliczyć, a punkty są odejmowane za minimalne błędy, które widzą tylko sędziowie. Jedyne ciekawe momenty, to potknięcia gimnastyków, ale tych na profesjonalnych zawodach jest niewiele. Okazuje się jednak, że z takich pozornych błędów można zrobić niezły spektakl.

Mimo połowy grudnia, zima ledwie nas postraszyła. W kalendarzu oficjalnie zaczyna się jednak dopiero za kilka dni. Mimo to chciałbym podzielić się pewnym ciekawym znaleziskiem. Jeśli ktoś zapytałby nas jak wygląda płatek śniegu, pewnie mielibyście w głowie obraz sześcioramiennej gwiazdy o rozmaicie udekorowanych ramionach. Czy jednak przyszłoby wam na myśl, że płatek śniegu to mała igiełka, cylinder, czy też są trójkątne lub sześciokątne? Okazuje się, że takie kształty też występują w przyrodzie.

Badaniem płatków śniegu zajmuje się profesor Kenneth Libbrecht  z California Intitute of Technology (w skrócie CalTech).  Fotografuje je używając specjalnie do tego celu przystosowanego fotomikroskopu. Z jego pomocą zrobił i zamieścił kilkadziesiąt dobrej jakości zdjęć płatków śniegu “złapanych” w różnych częściach Stanów Zjednoczonych. Osobiście jestem pod wrażeniem wielości kształtów jakie mogą przyjąć zamarznięte cząsteczki wody.  Polecam obejrzenie galerii na stronie NewScientist, a także zajrzenie na SnowCrystals – stronę autora zdjęć poświęconą tylko płatkom śniegu.